^{براي ساخت فيلم اخيرم در هر لوكيشن پيري را در نظر گرفتم كه مقابل دوربين چيزي را تعارف مي كند ، در روستاي خرانق نيز همين شيوه را دنبال كردم و از علي ، مدير توليد پروژه خواستم تا پيري از اهالي روستا را پيدا كرده با خود بياورد . دقايقي بعد او پيرمردي را همراه آورد كه با ديدنش نفس راحتي كشيدم ، ظاهر پيرمرد چنان مي نمود كه براي بازي گرفتن از او با مشكل جدي مواجه نمي شوم . با او ديالوگ بر قرار كردم تا برای ايفاي نقش آماده شود :}

^{من : پدر جان ، وقتي دوربين به تو نزديك شد ، و من اشاره كردم ، ظرف آب و نان را مقابل دوربين بگير و تعارف كن ...}

^{پيرمرد : 5000 تومن مي گيرم ...}

^{من : باشه پدر جان مي دم ، اول بازي كن ...}

^{پيرمرد : اگه ندادي چي ؟}

^{من : مي دم پدر جان ، 5000 تومن كه چيزي نيست تو جون بخواه ...}

^{پيرمرد : نه ، من 5000 تومن مي خوام ، جون نمي خوام ...}

^{من : آقاي تهيه كننده 5000 تومن بده ، اين منو كچل كرد ... ( تهيه كننده 5000 تومن مي دهد ) حالا بازي كن پدر جان ...} 

^{پير مرد پول را بر مي گرداند ، من متعجب مي گويم : نمي خواد پس بدي ، قابل نداره ، مال خودت بابا جان...}

^{پيرمرد : من ده هزار تومن مي خوام ...}

^{من : اي بابا ، يكي بياد منو نجات بده ...}

^{پيرمرد : ظرف آب 5000 تومن ، نون هم 5000 تومن ...}

^{من : پدر جان مي خواي منشي صحنه هم صيغه تو كنم ؟}

^{پيرمرد : نه اگه اونو بدي ، صد هزار تومن ديگه هم مي گيرم ...}

^{از خشم مي خندم ، ديگران هم ...}

^{من : پدر جان ، تو بازي كن من 5000 ديگه بهت مي دم ، قول ، اما تو اول بازي كن ...}

^{پيرمرد : نمي دي ؟ تو دروغ مي گي ؟}

^{من : بابا مي دم ، وقت مارو نگير ...}

^{پيرمرد : ( خيلي جدي ) كسي هست ضمانتت رو بكنه  ؟}

^{من با عصبانيت داد مي كشم  : يكي يه پاره آجر بده من بزنم تو سر خودم ...}

^{پيرمرد : ( جدي جدي ) اونوقت اگه بميري 5000 تومن منو كي مي ده ؟}

^{از ناچاري مي نشينم و غضب آلوده به گوشه اي خيره مي گردم ، تهيه كننده كه عصباني و خسته تر از من است با پيرمرد سخن مي گويد ، گويا پيرمرد را راضي كرده تا بيش از اين آزارمان ندهد ، با حميد ، تصوير بردار پروژه مسير حركت دوربين و ميزانسن را چك مي كنيم ، دوربين از كوچه اي خشتي و از ميان دود و مه عبور و به پيرمرد مي رسد ، پيرمرد به دوربين نگريسته و ظرف آب و نان را به سمت دوربين گرفته و تعارف مي كند .}

^{همه چيز آماده بود ، من ضبط را با شمارش معكوس آغاز كردم ، دوربين حركت مي كند از كوچه باريك و دراز آميخته با دود و مه گذشته و در ورودي كوچه ديگر به پيرمرد مي رسد ، پيرمرد هم دوربين را نگريست و با اشاره من ديالوگش را آغاز می کند اما اي كاش هرگز اين كار را نمي كرد .}

^{پيرمرد : بيا اين آب و اين نان ، اما يادت باشه 5000 تومن منو ندادي ؟ مي سپارمت به خدا ...}

^{با نعره من گروه از كار ايستاد ، مدير توليد كه خشم را در چهره ام ديده بود بي هيچ حرف اضافه دست پيرمرد را گرفته و همراه خود برد ، با صحبت هاي تصوير بردار كمي آرام شدم ، دلبستگي اين پيرمرد به پول ( آنهم 5000 توماني ) برايم عجيب بود ، اين از عوارض توريستي كردن روستاهاي كهن ايران است كه مردم ساده را به مشتي باجگير و گدا مبدل كرده و به جاي كار ، زراعت و دامداري چشم بر جاده دوخته اند تا كسي بيايد 5000 توماني خرج كند و برود .}

^{دقايقي بعد مدير توليد با پيرمردي ديگر آمد و با اطمينان گفت كه دردسرهاي پيشين را ندارم ، خوشحال از اينكه  مي توانم كار را با كس ديگري آغاز كنم به سويش رفته و همچون دفعه پيش براي او نيز كل نقش را توضيح دادم .}

^{من : ببين پدر جان ، دوربين از اين كوچه در  آمده به سوي تو مي آيد وقتي به تو رسيد و من اشاره كردم تو اين ظرف آب و نان را به دوربين تعارف كن .}

^{پيرمرد مرا نگريست و با آرامش تمام گفت : 5000 تومن مي گيرم ...}